ปรมินทร์ วัฒนกุล

งานเขียนชิ้นแรกที่ได้เงินคือแคปชั่นขายทุเรียนให้สวนของญาติ ตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาชีพนี้เรียกว่าอะไร รู้แค่ว่าถ้าเขียนแบบที่คนแถวบ้านอ่านแล้วเข้าใจทันที ของก็ขายได้จริง สี่ปีผ่านไป หลักคิดนั้นก็ยังไม่เปลี่ยน

สิ่งที่เรียนรู้ระหว่างทางคือ ข้อความโฆษณาไม่ได้วัดกันที่ประโยคสวย แต่วัดกันที่คนอ่านหยุดนิ้วหรือเปล่า ช่วงแรกดิฉันชอบเล่นคำจนลูกค้าอ่านแล้วชม แต่ยอดไม่ขยับ พอเริ่มนั่งอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์ อ่านรีวิว อ่านแชทที่ลูกค้าถามซ้ำ ๆ ก็เห็นว่าคนซื้อไม่ได้สงสัยในเรื่องที่เราคิดว่าเขาสงสัยเลย ทุกวันนี้ก่อนลงมือเขียนจึงขอดูข้อความในแชทร้านก่อนเสมอ นั่นคือคลังคำที่ดีที่สุดเท่าที่หาได้

เรื่องน้ำเสียงแบรนด์ก็เหมือนกัน ดิฉันจะถามว่าถ้าแบรนด์เป็นคนหนึ่งคน เขาจะคุยกับลูกค้าแบบเพื่อน แบบพี่ที่รู้จริง หรือแบบผู้เชี่ยวชาญที่สุภาพ แล้วสรุปเป็นเอกสารสั้น ๆ ให้ทีมใช้ต่อได้ พร้อมตัวอย่างคำที่ใช้และคำที่ไม่ใช้ เพราะสุดท้ายคนที่เขียนโพสต์ประจำวันมักไม่ใช่ดิฉัน

รับงานอยู่ที่นครศรีธรรมราช ทำผ่านระบบนี้มาแล้ว 74 งาน ได้รีวิวกลับมา 55 ครั้ง ทุกชิ้นส่งพร้อมสองถึงสามเวอร์ชันให้เลือก และยินดีปรับจนกว่าจะได้เสียงที่ใช่