ภูริช ชัยวัฒน์

ตอนเรียนจบใหม่ ๆ ผมได้งานแรกเป็นเด็กเดินอาร์ตเวิร์กในโรงพิมพ์เล็ก ๆ หน้าที่หลักคือถือปรู๊ฟไปให้ช่างดู แล้วยืนฟังเขาบ่นว่าดีไซเนอร์ไม่เคยเข้าใจเครื่องพิมพ์ สิบสองปีผ่านไป ผมยังจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจ เพราะมันเปลี่ยนวิธีทำงานของผมทั้งหมด

สิ่งที่เข้าใจหลังอยู่กับงานพิมพ์มานาน คือไฟล์ที่สวยบนจอกับงานที่สวยบนกระดาษเป็นคนละเรื่องกัน สีสดที่เห็นในจอ พอแปลงเป็น CMYK แล้วมักจมลงไปหนึ่งระดับเสมอ กระดาษอาร์ตกับกระดาษถนอมสายตากินหมึกไม่เท่ากัน กล่องที่ออกแบบสวยแต่วางไดคัทเคลื่อนไปสองมิลลิเมตร พอปั๊มออกมาลายก็วิ่งไม่ต่อกันตรงรอยพับ ผมเลยทำงานย้อนทาง เริ่มจากถามว่าจะพิมพ์กี่ใบ เครื่องอะไร กระดาษอะไร เคลือบไหม แล้วค่อยเปิด InDesign

ทุกวันนี้ผมส่งงานพร้อมไฟล์ที่ตั้งระยะตัดตกและเผื่อรอยพับไว้เรียบร้อย แนบโน้ตสั้น ๆ บอกช่างพิมพ์ว่าต้องระวังตรงไหน ถ้าลูกค้าอยากให้ไปยืนดูตอนปรู๊ฟแรกออกจากเครื่อง ผมยินดีไปเสมอ เพราะสิบนาทีตรงนั้นช่วยกันงานเสียได้เป็นพันใบ

ผ่านระบบนี้มาแล้ว 79 งาน มีรีวิวกลับมา 47 ครั้ง ส่วนใหญ่เป็นงานบรรจุภัณฑ์อาหารและสื่อสิ่งพิมพ์ของร้านเล็ก ๆ ที่อยากให้กล่องดูดีขึ้นโดยไม่เพิ่มต้นทุน